31 สค. – 3 กย. 2553 ตั้งจุดหมาย ยามแดดร่ม ห้าโมงเย็น ก้าวย่างออกจากที่พัก เดินขึ้นเขาอีกครา วันนี้อัตราเวลาและการก้าวย่าง รวดเร็วแคล่วงคล่อง เมื่อวานขึ้นถึงยอดได้ วันนี้ย่อมไร้ปัญหา เหลือบแลท้องฟ้า ดูไม่เป็นใจ ข้างในเตรียมพร้อมไม่หวั่น ร้อนหรือฝนเราสู้แน่นอน สองข้างทางยังคงมิติให้เราซึบซาบ อย่างน้ำตกและลำธารเล็กที่ทำเป็นช่วงๆ ระหว่างทาง เป็นเสียงสร้างใหม่ ผสานกับเสียงธรรมชาติจริงอย่างนกร้อง แมลงกรีดปีก สายตามองตรงไปข้างหน้าเขียวครึ้มของใบไม้ต้นไม้ ในใจนึกอิจฉาชาวโซลยิ่ง รัฐจัดให้ผู้คนสะดวก อำนวยความสบาย สองตา สองหู ล้วนมีสิ่งดีงามให้ยล กางวางแผนที่ พิพิธภัณฑ์หลากหลายกระจายทั่วเมือง เผลอไผลคิดเรื่อยเปื่อยรายทาง เวลาถึงยอดไม่ผิดเพี้ยนเดิม มุมกว้างเมืองยามสนธยา หอคอยเล่นแสงสี ยิ่งทำให้เพลิน นั่งเล่นมองผู้คนทยอยขึ้น บ้างกำลังลงตามนาฬิกาชีวิต กานต์หลงบรรยากาศทั้งตัว หมายใจ ทั้งอาทิตย์นี้อุทิศให้หมดเลย

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

เมื่อวาน 29 สค. 2553 วางแผนอะไร ไม่ได้มากนัก สายฝนยังคงพรำแต่เช้า จนเที่ยงบ่าย กำหนดการที่หมายจะทดสอบความแข็งแรงสองขา เดินขึ้นเนินไปหอคอยเมือง ( Seoul Tower ) เป็นหมัน ฝนซาขาดเม็ด รีบหาพลังงานเติมลงในกระเพาะ วันเวลาที่เหลือในโซล พร้อมกับจำนวนเงินที่เริ่มขาดวิ่นในมือ สิ่งต้องเร่งทำคือการพึ่งพาอาหารสำเร็จรูปนานา สิ่งที่ยังชีพในสองสัปดาห์ถัดจากนี้ มื้ออาหารยามขาดท่านชาย ปิง ไร้ความอู้ฟู อย่างชัดแจ้ง

เดิน เดิน แล้วก็เดิน ออกแรงมากขึ้น งบเดินทางลดจ่าย ทดไปในงบอาหารมื้อต่อๆ ไป ฟังดูเหมือนสิ้นไร้ อัปยศ แต่เป็นบททดสอบ การจัดสรรเวลาและงบประมาณสัมพันธ์กัน บ่ายหน้ามุ่งไป Lotte Dept. Store ที่หมายตาจับจ่าย สินค้าซื้อสามแถมสอง คือสวรรค์ สายตาเป็นประกาย หยิบฉวยคำนวณค่า หย่อนลงตะกร้า จ่ายเงิน ข้างนอกฝนยังพรำต่อเนื่อง ย่างก้าวไปเรื่อยๆ ที่ทำได้ในวันนี้

วันนี้ 30 สค. 2553 อากาศยังครึ้มอยู่ตลอดเช้า - บ่าย ในใจคิดกำหนดการคงล่มอีกวัน คล้อยไปค่อนเย็น เมฆตั้งเค้าเห็นลอยเหนือยอดเนิน ตัดสินใจลองสักตั้ง หากต้องฝ่าฝนเดินตากพร้อมจะยอม เราเดินช้าๆ วางเท้าบนบันไดทีละขั้นๆ จนพบทางเดิน ลู่วิ่งออกกำลังกายขนานกันไป ไม่รีบร้อนค่อยย่างก้าวเนิบนาบ หนึ่งและสองๆ การมอง ได้ยิน อากาศบริสุทธิ์ยามหายใจเข้าออก ความเย็นป่าปนมากับสายลมที่สัมผัสผิว บรรยากาศไหลซึมผ่านเกือบทุกสัมผัส ระยะทางมองจากตีนถึงยอดอันหอคอยตระหง่าน ดูน่าท้อ ความตั้งใจมีชัยเหนือตาเห็น ชั่วโมงต่อมาเราถึงบนยอด เดิน นั่งทอดหุ่ย มองผู้คนชมหอ พอพลบค่ำยลแสงจากเมืองเบื้องล่าง ความผ่อนคลายกอบกับการได้เดินออกกำลัง เป็นจุดหมายวันพรุ่งเราจะมาอีก

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

27 - 28 สค. 2553 วันสุดท้ายในโซลของ DP. ปิง หลังจากพลังงานเติมเต็มด้วยอาหารมื้อกึ่งเที่ยงกึ่งบ่าย Gyongbokgung วังเก่าอีกแห่งเป็นที่หมายตา เราเหมือนหนูที่เดินทางไปในรูใต้ดิน เดินทางไปโดยไม่มีสัญชาตญาณ เมื่อโผล่พ้นอุโมงค์แห่งการเดินทาง ฝนตกหนักโดยที่เราไม่ระแคะระคาย ด้วยเมื่อสิบห้านาทีก่อน ท้องฟ้าดูน่าไว้ใจ เราอาศัยจังหวะผ่อนเบาของฝน วิ่งฝ่าออกไปหลบในพิพิธภัณฑ์ใกล้ๆ หวังหลบชั่วครู่ยาม จุดหมายแท้อยู่ที่ลานใหญ่ตรงข้าม กลุ่มวังยังนิ่งรอเราไปเยือน ห้าโมงเย็นหลังชั่วโมงกว่าพ้นผ่านในพิพิธภัณฑ์ เราย่างก้าวไปที่ประตูใหญ่ทางเข้า ฝีเท้าแรกที่ข้ามธรณีประตู ชายหนึ่งเดินมาหาเรายกมือไขว้เป็นกากบาท อันเป็นสัญญาณบอก หมดเวลาทำการ ได้แต่มองวังจากมุมไกล ล่าถอยออกมา มื้อเย็นวันนี้ใหญ่อลัง ท่านชายปิงอาสาเลี้ยงลา ด้วยวันรุ่งต้องลาจาก

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

26 สค. 2553 ตื่นขึ้นมา พบคล้ายความรู้สึกเดิม อาบน้ำ จิบกาแฟ บ่ายสองปิงเริ่มหาข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ จดลงสมุด สถานที่ เส้นทางเชื่อมระหว่างรถใต้ดิน หมายเลขทางออก ทั้งหมดมีข้อมูลไม่เห็นหน้าตาของสถานที่ Deoksugung Palace วังเก่าหนึ่งในหลายๆ ที่เมืองโซล เราจ่ายค่าดูเสร็จสรรพ คิดเทียบเงินไทย ราวสามสิบบาท สถานที่ไม่ใหญ่ แต่ร่มรื่นพอดู อาคารวางกระจายตามผังเมืองโบราณ ถ้าไม่นับนักท่องเที่ยว และอาคารสูงรายรอบ มันคือเมืองเก่าที่ตายไปแล้ว เสียงดนตรีโบราณดังแผ่วๆ ตามลำโพงเล็ก ที่ติดยอดเสารอบๆ บริเวณ เสียงตามลม ทำให้รู้สึกถึงไร้ผู้คน ยังมีวิญญาณแขวนลอยอยู่ ไม่ได้น่ากลัวแต่รู้สึกสงบมากกว่า ในความเก่ายังมีใหม่แทรก อาคารแบบตะวันตกสองหลังหน้าตาโรมัน แทรกตัวท่ามกลางอาคารเก่าแบบจีน อาคารใหญ่โรมันหลังหนึ่งปิดซ่อม ยืนมองผ่านรั้วพอแลเห็น ส่วนอาคารเล็กถัดไป เป็นแกลเลอรี่งานศิลป์ เบื้องต้นเราเห็นประกาศที่หน้าประตูใหญ่ เมื่อเห็นแรงดึงดูดที่หน้าอาคารเราตัดสินใจซื้อตั๋วชม Realism in Asia Art คือผลงานจัดแสดงในช่วงเวลา อาคารสองชั้น สี่ห้องแสดงใหญ่ งานน่าสนใจหลากหลายแบบ บ้างใช้ผ้าใบสีน้ำมันทั่วไป บ้างแต้มสีบนบนผ้าไหมนุ่มตา บ้างก็เรียบง่ายม้วนกระดาษกับสีน้ำ หลายชิ้นน่าทึ่งบ้างเขียนมาเกือบร้อยปี เห็นผลงานศิลปินไทยสองสามท่าน ปะปนในกลุ่ม ช่วงเวลาซึมซับมีไม่มากพอ เหลือห้องสุดท้ายต้องเร่งดูแบบผ่านๆ ก่อนหมดเวลาทำการ ราวหกโมงเย็นออกจรลีหาทำเลไปต่อ เดินเตร่แกว่งไปมาหาที่ทางลง ไม่มีเหมาะ ตัดสินใจกลับที่พัก หาอาหารประหยัดงบกิน ท้ายสุดรสไม่เลิศเท่าใจหวัง กลับห้องพัก คืนนี้เราละเลียดเบียร์ กลางฝนพรำ เว้นการสนทนาพันพัวในภาพยนตร์ ย้อนไปรำลึกถึงช่วงวัยคะนองแต่หนหลัง

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

24  สค. 2553  กว่าเราจะฟื้นตัวจากความล้า สะบัดความมึนในหัวจากแอลกอฮอล์ ก็เกือบบ่ายสอง หากไม่เป็นเพราะความปั่นป่วนในกระเพาะส่งสัญญาณความหิวโหย แผ่นหลังของเราคงยังแนบกับฟูกอันสบาย งานทั้งหมดมวล ล้วนเสร็จสิ้น เหลือรอเพียงขั้นตอนพิมพ์ออกมาเป็นม้วนฟิล์ม รอแลบรวบรวมข้อมูลต่างๆ ทั้งภาพและเสียง รวบใส่ฮาร์ดไดร์ฟ นำกลับเมืองไทย ปิงมีงานสำคัญรออยู่ล่วงหน้า กำหนดกลับไทย วันที่ 28 เหลือเราสองหน่อ ดูงานที่เหลือค้าง กว่าจะพิมพ์ฟิล์มเช็คสุดท้าย ทิ้งช่วงยาววันที่ 6 เดือนหน้า เวลาเริ่มว่าง กางแผนที่วางหมายหาสถานที่สำหรับท่องโซล ในวันว่าง การเป็นอินดี้ ล้วนยากลำบาก  ระเหจากบ้านเกิดมายังดินแดนแปลกหน้า จิตใจหู่หด ทุกวันหลังจากสดชื่นขึ้นจากสายน้ำอุ่น ตบท้ายด้วยกาแฟร้อน เราก็พร้อมเริ่มต้นท่องไปรอบๆ ทอดน่องเดินดูชีวิตในโซลอย่างจริงจัง ความเป็นผู้มาก่อนของปิงในคราว วันเดอร์ฟูลทาวน์ ชีวิตผูกพันล้ำลึกกับการแสวงหาอาหารรสเลิศ เราทั้งสองฝากท้องแขวนไว้กับการตัดสินใจของปิง หลายวันที่ผ่านมากว่า 80 % รับประกันความผิดหวัง ตกบ่ายสำรวจพื้นที่รอบเมียงดอง ย่านทำเลที่พักพิง หาความคุ้นเคย ก่อนวางแผนในวันต่อๆ ไป ยามค่ำถึงเวลาแห่งความน่าเบื่อหน่าย ใช้ความจำเจในการตัดสินใจเลือกหา ร้านอาหาร เฟ้นเมนูต่อเนื่อง หากมื้อใดไม่เลิศ ซึมเศร้า ก่นบ่น จดจำร้านไม่ย่างกรายเฉียดใกล้  หลังจากมื้อค่ำอันสุขสม กระเพาะอัดแน่น คืนนี้สุขนิยมกลับมาถกต่อเรื่องอาหารการกิน ยิ่งพูดยิ่งคิดถึงอาหารรสมือไทยๆ

บ่ายสองวันรุ่งขึ้น หลังจากอาหารเที่ยงหย่อนตัวลงในกระเพาะอาหาร วันแผนวางคร่าวๆ หลังฝนโปรยปรายต่อเนื่องมาหลายวัน ยามบ่ายหย่อนๆ ไปเดินเล่นที่ริมแม่น้ำ ข้ามสะพาน แม่น้ำกว้างไม่น้อยไม่มากกว่าเจ้าพระยา ของแดนแห่งรอยยิ้ม มองด้วยสองตาเปล่าเปลือย รู้โดยพลันสะอาดกว่าแน่นอน สองข้างระหว่างทางบนสะพาน มีต้นไม้จัดวางร่มรื่น ฝนพรำเป็นละอองฝอย ลมพัดเอื่อย ย่ำเท้าก้าวไปอย่างเย็นใจ ใต้สะพานเลียบริมฝั่งมีสวนสาธารณะ สนามเล่นกีฬาต่างรูปแบบ วางตัวเป็นช่วงๆ ทางใครทางมันแยกกิจกรรมกันไป ตะวันลาไปแล้ว ระบบเดินรถใต้ดินที่โยงเป็นใยแมงมุม ทำให้ไม่ต้องเดินย้อนกลับไปทางเก่า แค่หาสถานีที่ใกล้สุด แล้วโยงต่อจากสายหนึ่งไปอีกสายหนึ่ง อ้อมทางฉีกไป หรือจะลงหลายๆ ต่อ จะช้าเร็วแล้วขึ้นอยู่กับการวางแผน แต่เราก็ถึงจุดหมาย

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

23 สค. 2553 ฝนพรำแต่เช้า เรามองเวลาผ่านหน้าต่าง ความอึมครึมของอากาศ ทำให้เดาเอาเองว่าเวลายังมีเหลือพอเตรียมตัว ไปสตูดิโอแถวๆ ฮักดอง ( Hak – Dong ) เพื่อให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร Marie Clair ภาษาเกาหลี ฝนยังพรำอย่างต่อเนื่อง เราอ้อยอิ่งตามสภาพอากาศ หมุยมาเคาะประตู ชวนให้ให้ร่วมทางไปด้วยกัน เธอนัดหมายกับ Nakyin ผู้อำนวยความสะดวกประจำตัวเธอที่ทางACF จัดให้ พวกเราเจอ Nakyin เป็นสาวเกาหลีที่ดูเรียบ แต่ก็คล่องแคล่ว หมุยพูดถึงเธอว่าช่วยได้มาก ทาง Marie Clair ทำการบ้านดี ดูหนังทำความเข้าใจมาก่อน ป้อนคำถามน่าสนใจ สกัดผลึกความคิดคนทำหนังตรงเป้า ตกบ่ายแก่ๆ พวกเราและหมุย เดินทางไปที่ งาน CINDI ( Cinema Digital ) Film Festival เพื่อแวะหา เจ้ย (อภิชาตพงศ์  วีระเศรษฐกุล) ระหว่างนัด เราเจอพี่ขัน (อัญชลี ชัยวรพร ) ทักกันอย่างเร่งรีบ เราเองก็ท้องกิ่ว เร่งเดินหาอะไรใส่กระเพาะ กว่าจะถึงเวลานัดกับเจ้ย ก็เกือบๆ ทุ่ม เจ้ยและพี่ขันมาเป็นกรรมการ ของเทศกาล ชั่วเวลาสองชั่วโมง เราพบคนทำหนังมากหน้าหลายตา บ้างก็พบกันมาแล้วจากเทศกาลที่สิงคโปร์ ส่วนมากเราไม่คุ้นหน้าตา และก็ส่วนใหญ่อีกนั่นล่ะ ที่เป็นชาวเอเชีย เจ้ยออกจากโรงหนัง แจกลายเซ็นต์ ถ่ายรูปกับคนดู เรายืนรอห่างๆ ในช่วงที่เก้กัง ลุงใหญ่ใจดี โทนี่ เรนส์ เดินเข้ามาทักกะเหรี่ยงอย่างเรา เมื่อรู้ว่ากานต์คือคนทำที่รัก เอ่ยปากชมไม่ขาดสาย ยืนยันด้วยสายตาจริงใจ ชอบหนังจริงๆ ตัวเราเล็กไปถนัดตา แต่ตาเราก็เบิกกว้างมากขึ้น ได้เห็นโลกในมุมที่เราต้องขยันมากกว่าเดิม  ทำงานหนักกว่าเดิม วันนี้เป็นวันดีอีกหนึ่งวันในโซล เจ้ยสละเวลาที่จะต้องดูหนัง เอ่ยปากชวนทานมื้อเย็นร่วมสนทนากัน  ในร้านอาหารพวกเราคุยกันหลายเรื่อง ส่วนใหญ่เกี่ยวพันกับหนังและความเป็นไป ถ้อยคำระหว่างทางจากปากของเจ้ย ล้วนมีน้ำเสียงแสวงหาโอกาสดันให้วงการหนังไทยเติบโต กานต์น้อมรับไมตรีจากรุ่นพี่ เวลาล่วงไปต่างฝ่ายยังมีภารกิจตกค้าง เมื่อถึงเวลาต้องแยกจากกัน มื้อค่ำคืนนี้อิ่มอกอิ่มใจ

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

18 – 20  สค. 2553  มิสเตอร์ ฮาน เริ่มเข้าใจ กานต์นั้นชอบความเบาบางของบทสนทนา เสียงดนตรีประกอบอันอบอุ่น เสียงบรรยากาศอันละไมโอบล้อมตัวละคร กานต์เริ่มสื่อสารภาษาอังกฤษที่เป็นกลาง แม้ไม่ถนัดกระท่อนกระแท่น ยังดันสู้เชื่อมใจ มิสเตอร์ ฮาน เพื่อความสมบูรณ์ของภาพยนตร์ มิสเตอร์ ฮาน เข้าใจแบ่งปันไอเดีย ส่วนไหนไม่ดี ให้คำแนะนำปรับแต่งจนดี สามวันงานค่อยๆ คืบคลานค่อยเป็นค่อยไป ระหว่างทางของขบวนการ เราตั้งคำถามกับมิสเตอร์ ฮาน อยู่หลายครา เสียงที่ทำมาไม่ต่ำกว่ามาตรฐานหรือไม่? มิสเตอร์ ฮาน พยักหน้ารับ ตอบกลับให้เบาใจ ถึงจะเบากว่าทั่วไป แต่ของท่านพิเศษเพราะตั้งใจให้คนดูตั้งใจสดับฟัง สี่วันผ่าน เราทั้งสามทวนดูและฟังอีกหลายครา จนหมดสิ้นความกังขา วันสุดท้าย sound post production เสร็จสิ้น คำขอบคุณจากเรา ย้ำๆ ทุกห้านาที ก่อนลาจากตามธรรมเนียม ทั้งสองชาติ ชักรูปร่วมกัน ระหว่างทางกลับที่พัก  Subway ตรง World Trade Center Seoul มีลานกว้างที่เพิ่งสังเกตเห็น กานต์ส่งสัญญาณขอนั่งชิลๆ พักความล้าที่ลาน หนึ่งทุมที่โซลยังคงมีแสงเรื่อพอถ่ายรูป ทั้งสามสหายนั่งมองผู้คนเดินกลับบ้าน ในวันศุกร์ เสียงเพลง Gabriel’s Obo จากปู่ Ennio Moricone ดังขยายผ่านลำโพงก้องทั่วลาน ปฎิมากรรมลูกบาศ์กยักษ์ เปลี่ยนสี น้ำพุเต้นรำตามจังหวะเพลง บรรยากาศโดยรอบดูผ่อนคลายโดยทันที หลายผู้หยุดสูบบุหรี่ คู่หนุ่มสาวพลัดเปลี่ยนกันถ่ายรูป บ้างหยุดมองเพื่อซึมซับ แสงอาทิตย์ลาลับ ครู่ใหญ่เราก็จรลีจากมา พร้อมกับฝูงชนชาวโซล ก้าวเดินสู่จุดหมายของตน

*หมายเหตุ ภาพยนตร์ในโรงฉายฟิล์ม จะแบ่งเป็นม้วนๆ ปกติจะอยู่ในราวๆ 5 – 6 ม้วน ม้วนหนึ่งๆ จะมีระยะเวลาประมาณราวๆ 20 นาที หรือประมาณ 2,000 ฟีต การ mix เสียงในขั้นตอน Post ก็จะแบ่งทำเป็นม้วนๆ เช่นเดียวกัน Eternity มีความยาวของหนังประมาณ 105นาที แบ่งเป็น 6 ม้วน

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

17 สค. 2553 แสงแดดสว่างยามสาย ทำให้ต้องรีบมุ่งไปจุดหมาย ที่ Wave lab วันแรกของการผสมเสียง สองชั่วโมงแรกพ้นผ่านยังกุกกักและพยักพเยิด หลังจากจั่วหัว จูนความสร้างสรรค์ ระหว่างมิสเตอร์ ฮาน ชาวโซล กับ สามสหายจากแดนแห่งรอยยิ้ม อีกสองชั่วโมงผันผ่าน ความลื่นไหลบังเกิด ชาวโซลเริ่มเข้าใจความต้องการของคนจากแดนแห่งรอยยิ้ม สร้างมิติให้เสียง บทสนทนาระรื่นหู บรรยากาศสงบ ตอบรับภาพอันสวยงาม จบวันแรก สองม้วนพ้นผ่าน ตรงตามเป้า หลังอิ่มเอมกับรสอาหารในมื้อค่ำ สาวชาวมาเลเซียนาม ทาน ชุย หมุย (Tan Chui Mui) สหายของ จุ๊ก เจ้าสำนัก pop pictures เดินทางมาสมทบ เพื่อภารกิจอย่างเดียวกับกานต์ หากแต่ฉายเดี่ยว ไร้ผู้เป็นหูเป็นตาเคียงข้าง สตรีร่างเล็ก เข้ามาเสวนากับชนแปลกหน้า ต่างถามถึงงานของกันและกัน นัดหมายกันคร่าวๆ หากมีโอกาสในวันเหมาะ หามื้อเย็นสำราญร่วมกัน

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

16 สค. 2553 ชีวิตที่ โซล โซไซตี้ กลับข้างกับดินแดนแห่งรอยยิ้ม  ซ้าย-ขวา เข้า-ออก ล้วนต้องเปลี่ยน วางความเคยชิน ปรับชีวิตคล่องแคล่ว กลับกลายเป็นช้าลง เพ่งมองมากขึ้น หาความแน่ใจในการไปสู่จุดหมายปลายทาง ผู้คนส่วนใหญ่เดินทางไปยังที่ต่างๆ จากใต้ดิน เส้นทางโยงไปมาชวนหลงทาง ผู้คนรีบร้อนและขวักไขว่ยิ่งกว่าชั่วโมงเร่งรีบที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ  แต่ละขบวนล้วนยัดทะนานด้วยผู้คน จุดหมายสองแห่งสำหรับภารกิจที่รับมอบหมาย 5 วันสำหรับการปรับภาพพจน์ (Color Grade) KOFIC (Korean Film Council) สำหรับ กานต์ ปิง ภารกิจด้านภาพเกือบเสร็จสิ้นสมบูรณ์ แต่แผนเปลี่ยน ภารกิจสลับเลน รีบบ่ายหน้าไปอีกจุดหมาย ที่ Wave Lab ในขั้นตอนผสมโสต (Sound Mixing) สร้างความคุ้นเคยเส้นทางก่อนไปปฏิบัติจริงในวันรุ่ง ปฏิบัติการผสมโสตมีระยะเวลาของภารกิจคือ 5 วันแฉกเดียวกัน หน่วยประสานงานของชาวโซลผิดพลาด ระยะเวลาน้อยลงหนึ่งวัน ผองชนแดนรอยยิ้ม ไม่มั่นใจภารกิจอันละเอียดอ่อนสามารถเสร็จสิ้น ต่อรองขอวันคืนกลับเป็น 5 ดังเดิม ชาวโซลมีท่าหนักใจขอดูวันเริ่มต้น หากวันต่อวันไม่เสร็จสิ้นในสองม้วน จะยอมสานต่อภารกิจในวันหยุด ชนแห่งรอยยิ้มจึงล่าถอยกลับที่พำนัก

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง

15 สค. 2553  ใช้เวลา 5 ชม. ในการเดินย้อนไปในอดีต หรือก้าวสู่อนาคต ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออันไหนแน่ อยู่ที่ว่าจะใช้ทฤษฎีไหน แต่ในที่สุดก็ได้ก้าวเท้าลงบนดินแดน ที่ทุกคนทักทายว่า อัน-ยอง-ฮา-เซ-โย ใช้เวลาไม่นานก็เดินผ่านด่านตรวจ ไปพบหน้าผองเพื่อนที่ล่วงหน้ามาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หลังจากทักทายกันพอหอมปากคอ ก็ต้องรีบซื้อตั๋วรถบัสจากสนามบิน อินชอน (Incheon) เดินทางไปที่ อพาร์ทเม้นต์ ที่ เมียงดอง ( Myeongdong) ระยะการเดินทางราวๆ เก้าสิบนาที ไม่รู้แน่ว่ากี่กิโล แต่ไกลเอาการ ถึงที่พักก็ดึกโข ราวๆ ห้าทุ่มครึ่ง ร้านรวงทั้งหลายปิดเกือบหมดแล้ว ที่พอจะพึ่งได้ยามนี้ก็เป็นร้านสะดวกซื้อ นับว่าความซ้ำซากในการใช้ชีวิตที่ดินแดนแห่งรอยยิ้ม ยังพอมีให้จับต้องได้อยู่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังเป็นพระเจ้าเสมอในยามท้องกิ่วและไร้ที่พึ่งพิงใดๆ เที่ยงคืนในโซล โซไซตี้ ผู้คนบางตา กานต์ และ ปิง คุยถึงประสบการณ์ใหม่ในดินแดนแห่งจิต ( Seoul ) ล่วงยาวไปถึงตีสาม จนถึงวันรุ่งจึงจะนับว่ามาถึงอย่างแท้จริง

เล่าเรื่องที่เกาหลีโดย พี่เก่ง ฑีฆะเดช ฝ่ายเสียง